are you climbing a mountain for the world to see you or for you to see the world?

w tle słucham mojego seta:

Siedzę w kawiarni i piszę esej, bo zapytałem się samego siebie, na co mam dzisiaj ochotę i co mnie naprawdę ciągnie.

Czekał na mnie milion innych pomysłów, ale gdy pomyślałem o eseju, ciało odpowiedziało przyjemnym ciepłem i rozluźnieniem.

Dawniej działanie w taki sposób było praktycznie niemożliwe. Nigdy nie zaczynałem od pytania siebie o cokolwiek.

Ciało wysyłało sygnały rosnącego napięcia i stresu, ale nie dawałem im przestrzeni, bo przecież “powinienem działać na najwyższych obrotach”.

Ciało było dla mnie wtedy czymś podrzędnym - maszyną w służbie umysłu, która ma realizować jego polecenia no matter what.

wydajność jako miernik jakości życia

Od kiedy pamiętam, moja głowa zawsze zastanawiała się, jak najlepiej wykorzystać każdą chwilę.

Mówiłem do siebie w głowie językiem pełnym wyrzutów - że robię za mało, że marnuję czas, że mogę więcej.

Bardzo rzadko robiłem rzeczy dlatego, że pochłaniał mnie proces. Rzadko czułem, że chcę w danej chwili robić właśnie to, nic innego. Wszystko było skalkulowane i miało mnie doprowadzić do świetlanej przyszłości, w której “w końcu będę spokojny i szczęśliwy”.

Nie wychodziło to z prawdziwej chęci tworzenia. Ciągle chodziło o to, żeby wykorzystać czas jak najlepiej.

Efektywność. Produktywność. Rozwój.

Słowa, które są wytapetowane w śmieciowych korporacjach, z którymi nigdy nie chciałem mieć nic wspólnego.

Więc co zrobiłem?

Zrobiłem sobie jednoosobową korporację we własnej głowie.

korpo we własnej głowie

Nie mogłem zrozumieć jak to się dzieje, że ludzie zaginają czasoprzestrzeń i wpadają w robienie czegoś, co pozwala im stracić poczucie czasu.

Dla mnie zawsze były to kalkulowanie ruchy.

Co trzeba zrobić.

Co powinienem zrobić.

Co muszę zrobić.

Jak długo powinno mi to zająć.

Co da mi w danej chwili największe korzyści.

W końcu doszło do mnie jednak, podróżując po odmiennych stanach świadomości, że wspólną częścią tych wszystkich mechanizmów było to, że nie dawałem sobie prawa do bycia sobą.

czym jest dla mnie bycie sobą

Zacznę od tego, czym bycie sobą na pewno nie jest.

Bycie sobą nie jest realizowaniem scenariusza, który napisała dla nas rodzina, społeczeństwo, partner.

Bycie sobą nie jest robieniem tego, co wydaje się nam racjonalne, logiczne i sensowne.

Bycie sobą nie jest odkładaniem na potem czegokolwiek, czego chcemy na życiu.

Bycie sobą to zdanie sobie sprawy, że właśnie to życie to jedyna okazja, żeby zrobić wszystkie odważne ruchy, jakie przychodziły nam do głowy.

Bycie sobą to świadomość, że nie ma jednego sposobu na dobre życie i że najlepszy sposób to taki, który jest w pełnej zgodzie z Tobą, a nie resztą świata.

Bycie sobą to poszukiwanie i reagowanie na to, co daje mi błysk w oku.

Bycie sobą to konsekwentne wędrowanie w kierunku, który mnie przyciąga - nawet, jeśli kolejnego dnia wena nie przychodzi, energia spada i myśli w głowie stawiają opór.

uciekan z więzienia własnych myśli

W dążeniu do bycia sobą naszym największym wrogiem jest nasz własny umysł.

Żyłem długie lata w totalnym braku połączenia z samym sobą i teraz zupełnie nie dziwię się, że moja głowa próbuje regularnie torpedować próby pójścia moją unikalną, indywidualną, jedyną w swoim rodzaju ścieżką.

Umysł i ego nie są po to, żeby przynosić nam do życia szczęście. One są zaprogramowane na kierowanie nas w stronę czegoś bardziej przewidywalnego i bezpiecznego. Mamy przeżyć i reprodukować, a nie być szczęśliwi i spełnieni.

Umysłu nie obchodzi nasz rozwój i dążenie do większej autentyczności i bycia sobą.

Dopóki jesteśmy więźniami własnych myśli, nastrojów i scenariuszy, nigdy nie ruszymy z miejsca.

Jeśli będziemy ciągle słuchać umysłu i czekać na idealne warunki do robienia kolejnych kroków w stronę prawdziwego siebie, nigdy tych kroków nie zrobimy.

Dajmy sobie w końcu prawo do bycia sobą.

Bez wymówek. Bez czekania na lepszy moment.

Bez czekania na wenę. Bez czekania na pikującą energię i dopaminowy haj.

Przestańmy w końcu kwestionować raz podjęte decyzje.

Byłoby smutno, gdyby na koniec tej ziemskiej przygody został w nas tylko żal i wyrzuty sumienia z tak wielu niewykorzystanych szans na przeżycie tego życia po swojemu.

Kawa stygnie. Czas do domu.

Gdy w pracy było źle - brałem się do roboty.

Gdy nie wiedziałem co z sobą zrobić - brałem się do roboty.

Uciekłem w produktywność.

I byłem w tym naprawdę dobry.

czułem, że ciągle robię za mało

Każdy ucieka trochę inaczej.

Jedni zamykają się w sobie.

Inni ciągle narzekają albo nie potrafią wziąć odpowiedzialności za własne życie.

Ja poszedłem w drugą stronę - chciałem pokazać światu, że jestem czegoś wart.

Najpierw stałem się świetnym uczniem, który przynosił do domu wysokie oceny. Tylko tak potrafiłem zwrócić na siebie uwagę mamy.

Później byłem jednym z najlepszych studentów na roku. Kilka dni po obronie znalazłem pracę, w której szybko awansowałem na managerskie stanowisko.

Byłem najmłodszym managerem w firmie zatrudniającej kilkaset osób. Moi podwładni byli ode mnie nawet 30 lat starsi.

Nauczyłem się być głuchym na swoje emocje.

Przepływało ich przez mnie dużo, ale nikt nie pokazał mi, że można je regulować.

Że można pozwolić im płynąć zamiast chować je w ciele.

Ale nie umiałem doceniać nawet tego, bo ciągle czułem, że muszę robić więcej. Nie mogłem myśleć inaczej, skoro mama pytała “czemu nie dostałeś piątki?” gdy przynosiłem czwórkę.

Awanse. Więcej kasy na koncie. Więcej dalszych podróży. Więcej zadań odhaczanych z listy dzień po dniu.

odkryłem, że ten głos nie jest mój

Głos w głowie zaprogramował mnie tak, żebym działał automatycznie — żebym w trudnych momentach nie czuł, tylko robił. To wypadkowa lęków i schematów, których nauczyłem się w domu, w szkole, w pracy.

Wielkie i maleńkie doświadczenia, których często nie pamiętam, ale które skutecznie sterowały prawie każdą minutą mojego życia.

Myślałem tylko o dwóch rzeczach — o przeszłości, od której chciałem się odciąć, i o przyszłości, która miała być lepsza z każdym dniem.

Teraźniejszość stała się środkiem do osiągnięcia kolejnego celu. To, co robiłem w danej chwili było środkiem do progresu, a nie celem samym w sobie.

miałem wszystko i nie chciało mi się wstawać

W końcu poczułem, że długoletni związek, bezpieczeństwo finansowe, zebrany majątek, wygodne życie, masa podróży i własna firma wcale nie dają mi poczucia sensu.

Zacząłem budzić się z poczuciem, że wcale nie chce mi się wstawać. Musiałem się w końcu wypalić.

pierwszy raz pozwoliłem sobie nic nie robić

Zdałem sobie sprawę, że nikt nie patrzy mi na ręce i nie ocenia każdej minuty mojego życia.

Mamy i żadnych innych arbitrów nie było już obok mnie, a przez 32 lata zachowywałem się tak, jakby dziesiątki kamer ciągle rejestrowały moje życie i oceniały, czy na pewno byłem dzisiaj wystarczający.

Usiadłem w fotelu. Bez telefonu, bez książki, tylko z czymś do picia. I siedziałem.

Przez pierwsze minuty głowa zasypywała mnie pomysłami — zapisz to, zrób tamto, teraz, zaraz. Nadal tak jest. Nadal nie robię tego regularnie. Nadal zdarza mi się wpaść rano w stare wzorce, zanim zdążę pomyśleć.

Ale gdy już usiądę — uczę się nie reagować na każdy głos, który krzyczy że coś jest pilne.

I wtedy dotarło do mnie coś prostego.

możesz. wszystko możesz

Możesz spać do 10.
Możesz wstać o 4.

Możesz pójść na długi spacer bez telefonu.
Możesz cały dzień oglądać filmy ze śmiesznymi kotami.

Możesz ubrać się jak milion dolarów tylko po to, żeby zwrócić na siebie uwagę.
Możesz spędzić cały dzień na śmierdziela i nie myć zębów.

Możesz trzymać się obietnic danych samemu sobie.
Możesz zrobić sobie dzień wolny od jakichkolwiek zobowiązań.

Możesz chodzić codziennie na siłownię i mieć najlepszą sylwetkę swojego życia.
Możesz najeść się słodyczy bez lęku, że to przekreśli Twoje sportowe plany.

Możesz wypłynąć na głęboką wodę nie mając pojęcia, co się stanie.
Możesz robić bezpieczne ruchy, gdy nie masz ochoty na duże ryzyko.

Możesz myśleć, że wygrasz i sromotnie przegrać.
Możesz spodziewać się przegranej i wygrać więcej, niż możesz sobie wyobrazić.

Możesz odezwać się do każdego i zapytać, co daje im energię do życia.
Możesz spędzić dzień nie wydając z siebie ani jednego słowa.

Możesz spędzić cały dzień pracując nad czymś nudnym, ale ważnym.
Możesz spędzić cały dzień robiąc coś ekscytującego, ale bez sensu.

Naprawdę możesz robić ze swoim życiem co tylko chcesz. Weź odpowiedzialność za konsekwencje — ale nie czuj wyrzutów sumienia.

Głos w głowie nie zniknie. Ale tak jak roślina potrzebuje wody, on potrzebuje Twojej uwagi, żeby rosnąć. Gdy go usłyszysz — nie reaguj od razu. Zapytaj siebie, czy dzisiejsza wersja Ciebie naprawdę się z nim zgadza.

Pozwól sobie mieć takie życie, na jakie masz ochotę.

chcesz to poukładać razem?

Jeśli ten esej do Ciebie trafił - możemy porozmawiać.

Prowadzę konsultacje dla osób, które mają “wszystko ogarnięte” na zewnątrz, ale w środku szukają czegoś więcej. Pomagam wyjść z autopilota i przestać żyć w trybie “jeszcze tylko to, a potem zacznę żyć”.

Wybierz termin konsultacji 1:1 ze mną.

Przez lata mówiłem sobie, że będę szczęśliwy, gdy dojdę do danego punktu. Gdy zarobię tyle. Gdy wyjdę z etatu. Gdy będę wolny.

Może też tak masz — “najpierw to osiągnę, potem zacznę żyć”.

“Najpierw zrealizuję cele, a potem w końcu będę spokojny.”

Doszedłem do tego punktu, zrealizowałem swoje cele.

I zamiast wyczekiwanego szczęścia poczułem pustkę i brak spełnienia.

Osiągnąłem sukces, o którym marzyłem. Znalazłem się w miejscu, do którego chciałem dojść od lat. Byłem z siebie dumny.

I widziałem jednocześnie, że moja droga do celów była życiem w przyszłości i przeszłości.

Głowa albo planowała kolejny cel, kolejny przychód, kolejną wersję siebie, albo grzebała w tym, skąd wyszedłem i od czego chciałem uciec.

Żyłem albo tym, co będzie, albo tym, od czego uciekam. Dzisiaj było tylko środkiem do realizacji planu, a nie okazją do radości.

Nie umiałem czerpać przyjemności z procesu i cieszyć się tym, co robię. Ciągle tylko myślałem, co czego mnie to doprowadzi.

na zewnątrz wszystko grało, a w środku — niekoniecznie

Dzisiaj widzę, że znacznie lepiej szło mi z celami zewnętrznymi, niż z tymi dotyczącymi mojego życia wewnętrznego.

Myślałem, że wolność i spokój ducha zapewni mi zbudowanie wokół siebie świata, który da mi finansowe bezpieczeństwo, wolność pustego kalendarza i swobodę robienia ze swoim dniem tego, co chcę.

Nie zwracałem zbyt dużej uwagi na swój stan wewnętrzny.

Myślałem, że budzący się we mnie opór, niechęć do robienia tego, co zaplanowałem i uciekająca ze mnie ciekawość świata to cena, jaką trzeba ponieść, idąc w kierunku swoich celów.

Ile razy sam sobie to mówiłeś?

jak wygląda dzień, gdy przestaję brać udział w wyścigu z samym sobą

Mój dzień w kwietniu 2026 to wypadkowa tego, czego nauczyłem się o sobie przez 32 lata.

Budzę się między 6:30 a 7:00, bo jest to dla mnie najbardziej naturalne.

Świat jest wtedy spokojniejszy, jeszcze nierozpędzony kolejnymi obowiązkami i gonitwą.

Łatwiej mi robić rzeczy wolniej i z większą obecnością gdy wiem, że przede mną jest jeszcze bardzo dużo dnia.

Wstawanie po 8 rodzi już trochę presji — głos w głowie mówi: „jestem już spóźniony”.

Bardzo łatwo jest mi też rozpędzić się od samego rana, uruchomić natłok myśli i wypaść ze swojego naturalnego rytmu. Wewnętrzna zmiana to proces, który czasami idzie dobrze, a czasami sprawia wrażenie, jakbym cofał się w rozwoju.

Widzę, jak mocno na jakość mojego dnia wpływa to, co mówię do siebie i co słyszę w swojej głowie od samego rana.

Jeśli wstaję z gorszą energią, bardzo łatwo jest wpaść mi w spiralę negatywnych myśli i już od początku dnia być niezadowolony, apatyczny, wycofany.

Zaczynam wtedy narzekać, przeszkadza mi wiele prozaicznych rzeczy i czuję ciężar tematów i zadań, którymi „powinienem się zająć”.

Od kilku miesięcy receptą na mój poranny wysoki poziom kortyzolu są treningi.

Albo spaceruję na 8:00 do centrum treningowego w sąsiedniej dzielnicy i robię tam grupowy trening, albo idę na siłownię na mój siłowy, kalisteniczny trening.

Potem mój rytuał, czyli parzenie kawy. Kawy jest u mnie zawsze dużo, ale taki codzienny go-to to drip V60 z ziaren z Afryki, bo są najbardziej kwaśne.

Czasami pijąc kawę biorę też kompleks witamin B i l-teaninę, bo to daje mi mocnego kopa z kreatywnością i łatwiej jest mi wskoczyć we flow.

tworzenie bez poganiania się

Piszę ten esej w 2-godzinnym bloku „tworzenie”, w którym zobowiązałem się dawać upust mojej kreatywnej energii. Czasami jest to pisanie, czasami nagrywanie, czasami układanie nowego seta jako DJ.

Ale już czuję, że ta stała struktura wyzwala we mnie presję, że “przecież muszę dzisiaj pisać”. Jeszcze nie wiem, co z tym zrobić. Czekają mnie pewnie kolejne zmiany.

Chcę cieszyć się procesem, a nie znowu optymalizować życie pod wyniki, jakie osiągam.

Czasami robię tylko trochę pompek zamiast pełnego treningu.

Czasami przeglądam tylko notatki i dodaję nowe pomysły zamiast pisać długi esej.

Czasami tylko przeglądam wyszperaną muzykę zamiast tworzyć z niej nowego seta.

Uczę się tego, żeby liczyło się dla mnie nie to, co zrobię albo stworzę, tylko jak obecny i zadowolony będę w tym procesie.

To jest stan tak obcy dla dawnego mnie, że bardziej obcy być nie może.

Wierzę, że dla wielu osób to domyślny stan, ale nie dla mnie.

krytyczny głos w głowie, który nie odpuszcza

Nadal wyzwaniem jest dla mnie powiedzenie sobie dość.

Nawet gdy zrobię swoje poranne rutyny, zrobię trening, zrobię dużo pięknych rzeczy w mojej sesji tworzenia - nadal czuję niedosyt.

Moją domyślną myślą w tej sytuacji jest „ooo, dobrze Ci idzie - zrób więc jeszcze więcej, jeszcze lepiej, jeszcze szybciej”.

Zamiast dawać sobie dużo miłości i docenić to, jak dużo energii zainwestowałem w ważne dla mnie rzeczy, poranne sukcesy nadal próbuję czasami przekuć w pewien rodzaj kary dla samego siebie.

„skoro zrobiłeś dużo - zrób jeszcze więcej”

Wtedy nigdy nie ma się dość. Wtedy nigdy nie czuje się z siebie zadowolenia i nie czuje się własnej wartości, bo przecież można zrobić jeszcze więcej.

Znasz ten głos?

Pamiętam jeden szczególny poranek kilka dni temu.

Zrobiłem trening, wróciłem do domu, zaparzyłem kawę, pisałem przez dwie godziny.

Skupiony, bez rozpraszania. Wstałem od biurka z uczuciem, że zrobiłem coś dobrego.

I zanim zdążyłem wyjść z pokoju, w głowie usłyszałem ten głos:

“no dobra, ale mógłbyś jeszcze...”

Usiadłem. Siedziałem przez chwilę z tym uczuciem. I po raz pierwszy od dawna nie poszedłem za nim.

Zamknąłem komputer. Wyszedłem, zrobiłem herbatę, pooddychałem.

Coraz lepiej widzę schematy myślowe, w które wpadam i z każdym kolejnym cyklem, gdy te myśli do mnie wracają, czuję, że mają na mnie coraz mniejszy wpływ.

Dawniej ciągle kwestionowałem to, co robię w danej chwili, słysząc w głowie, że „są może pilniejsze i ważniejsze rzeczy, którymi powinienem się zająć”.

Dzisiaj idę mocniej za głosem serca.

Pozwalam sobie wsiąknąć w to, do czego prowadzi mnie w danej chwili uwaga i nie czuć wyrzutów sumienia, że to może niekoniecznie to, co zaplanowałem sobie wcześniej jako moje zadanie na daną chwilę.

Uczę się tańczyć na granicy wolności i dyscypliny.

Nie zamieniam już mojego dnia w gonitwę za celami, ale pamiętam też, czego chcę w życiu i czego to ode mnie wymaga.

Ten ranek — trening, kawa, dwie godziny pisania — był wystarczający. Uczę się w to wierzyć i to czuć.

Kiedy ostatni raz pozwoliłeś sobie na to samo?

chcesz to poukładać razem?

Jeśli ten esej do Ciebie trafił i czujesz, że też odkładasz życie na potem albo nie umiesz powiedzieć sobie dość — możemy porozmawiać.

Prowadzę konsultacje dla osób, które mają “wszystko ogarnięte” na zewnątrz, ale w środku szukają czegoś więcej. Pomagam wyjść z autopilota i przestać żyć w trybie “jeszcze tylko to, a potem zacznę żyć”.

Wybierz termin konsultacji 1:1 ze mną.

Żyjemy w czasach samotności i wyobcowania.

Obserwujemy i kontaktujemy się jednego dnia z większą liczbą osób niż poprzednie pokolenia poznawały przez lata swojego życia.

Ale jakość tych relacji jest mierna.

Chociaż wymieniamy ze sobą tony wiadomości, brakuje w nich głębi, intymności, autentyczności.

Nie mamy odwagi pokazać innym swojego prawdziwego oblicza.

Hamują nas lęki, które zaszczepiono w nas jeszcze w dzieciństwie.

Ubieramy maski tak często, że ostatecznie zapominamy, że mamy je na sobie.

Nie wiemy, kim tak naprawdę jesteśmy, czego chcemy i co nas kręci, bo udajemy coś zawsze - przed znajomymi, ludźmi z pracy, szefem, partnerem, rodziną.

też tak masz?

• Czy masz w swoim życiu chociaż jedną osobę, przy której zdejmujesz maskę i nie boisz się, że zmarnujesz jej czas swoją autentycznością?

• Z iloma osobami wymieniasz codziennie wiadomości, czując jednocześnie, że Wasza relacja od lat się nie pogłębiła?

• Kiedy ostatni raz powiedziałeś przyjacielowi o swojej porażce i pokazałeś prawdziwy obraz sytuacji, bez wybielania się i szukania winnych?

• A kiedy pochwaliłeś się czymś, z czego jesteś bardzo dumny, nie wstydząc się pokazać, że dużo dobrego wydarzyło się dzięki Tobie?

dlaczego bycie sobą przy innych jest trudne?

Boimy się odrzucenia i wykluczenia.

Boimy się oceny.

Boimy się, że zmarnujemy czas drugiej osoby.

Boimy się powiedzieć, z czym się mierzymy.

Boimy się podzielić lekcjami, które odebraliśmy od życia.

Boimy się pochwalić tym, z czego jesteśmy dumni.

Boimy się chociaż na chwilę zdjąć maskę i pokazać całą swoją złożoność.

Nawet z wieloletnimi znajomymi uprawiamy small talk, przez który nasze znajomości stoją w miejscu.

Nie są coraz głębsze, bardziej intymne, przyjacielskie.

Nie znamy swoich sąsiadów. Nie wiemy nic głębszego o ludziach z pracy.

Nie wiemy, kiedy możemy zachowywać się autentycznie i pokazać swoją prawdziwą twarz - odczucia, przemyślenia, lęki.

Gramy w small-talkowe gierki, bo są bezpieczne.

Każdy coś udaje i nikt nie podejmuje kroku w stronę większej głębi, bo tak jest łatwiej.

też masz znajomości, które od lat nie ruszyły się o krok?

Przez lata myślałem, że jestem świetny w budowaniu przyjaźni.

Z perspektywy czasu widzę, że zamiast przyjaźni budowałem relacje, w których było dużo przywiązania i współzależności.

Było przyzwyczajenie, ale mało szczerości, autentyczności i głębi.

Nadal mam w swoim życiu znajomości, które przez 15 lat stoją w miejscu.

Czuję, jakby była między nami niewidzialna ściana, przez którą nie możemy się przebić autentycznością.

Nie rozmawiamy o emocjach.

Nie rozmawiamy o tym, jak radzimy sobie w innych relacjach.

Nie rozmawiamy o odważnych planach na kolejne lata.

Nie rozmawiamy o tym, co siedzi w naszych głowach przez większą część dnia.

Nie rozmawiamy o sukcesach. Nie rozmawiamy o porażkach.

Mówimy do siebie, że „u mnie wszystko w porządku” i przypieczętowujemy tym status quo.

Czujemy się coraz bardziej samotni, bo samotność to nie stan, w którym nikogo nie ma wokół nas.

Samotność to stan, w którym przy nikim nie możemy być naprawdę sobą.

system chce, żebyś wierzył, że grasz w grę „ja vs świat”

Szkoła, społeczeństwo, korporacje (= system) wmówiły nam, że wszystko jest na naszych barkach.

Że musimy dbać o swój rozwój. Że wszędzie czeka konkurencja.

Że gramy z innymi ludźmi w grę, w której ktoś wygra, a ktoś przegra.

System nie chce, żebyśmy budowali sieci znajomości i stawali się częścią społeczności.

Bo gdy wierzymy, że gramy w grę „ja vs świat”, jesteśmy słabsi.

Nie mamy przestrzeni na kwestionowanie porządku, w którym żyjemy.

Walczymy o przetrwanie w samotności, siedząc w swojej głowie i odtwarzając w niej ciągle te same myśli.

Często tych myśli nigdy nie usłyszała i nie zweryfikowała inna osoba niż my sami.

Wierzymy w to, co o sobie mówimy, bo nie mieliśmy szansy powiedzieć ich na głos.

Komuś, kogo się nie boimy i komu ufamy.

Komuś, co do kogo mamy pewność, że będzie wyrozumiały, szczery i pełen miłości.

Komuś, kto nie będzie oceniał.

„ostatni raz” może wydarzyć się w każdej chwili

Strata bliskiej osoby przebudziła mnie i kazała przebudować życiowe priorytety.

W relacjach z innymi ludźmi zawsze będzie ten „ostatni raz”.

Ostatnie wyjście na kawę.

Ostatnie pogaduszki do nocy.

Ostatnia rozmowa.

Przestałem traktować innych ludzi wokół mnie jako coś stałego, do czego zawsze mogę mieć dostęp.

Zacząłem przykładać więcej energii do dbania o te relacje, które już są w moim życiu.

I to wcale nie wymaga aż takiego wysiłku.

Wymaga świadomości, otwartości i obecności.

jak zadbać o swoich ludzi?

Piszmy do swoich przyjaciół bez okazji.

Zapamiętujmy to, co do nas mówią i nawiązujmy do tego przy kolejnych okazjach.

Dawajmy im poczucie, że są zauważeni.

Zróbmy dla nich bezpieczną przestrzeń bez oceniania, w której poczują się swobodnie i będą chcieli zdejmować maski.

Odzywajmy się do nich za każdym razem, gdy pojawią się w naszych myślach.

Dzielmy się swoimi tajemnicami i pokazujmy, jakimi jesteśmy dziwakami.

Oni też nimi są. Ale może bali się komukolwiek do tego przyznać.

Nie sądzę, żebyśmy na starość żałowali, że zrobiliśmy w swoim życiu za mało produktywnych zadań.

Ale jestem pewien, że będziemy żałować, że nie otworzyliśmy się bardziej na innych ludzi. Że nie spędziliśmy więcej porządnego czasu wokół osób, które mają dla nas znaczenie. Wobec których nie jesteśmy obojętni.

Jedyne, co po nas pozostanie, to wspomnienie w sercach innych.

Niech będzie w nich jak najwięcej miłości.

PS. Możesz umówić się na konsultacje 1:1 ze mną. Dzielę się swoim doświadczeniem i pomagam w transformacji. Skoro doczytałeś do tego miejsca, prawdopodobnie idziemy podobną drogą i mamy zbliżone wartości.

Przez 32 lata życia myliłem zdrową dyscyplinę z toksyczną potrzebą kontroli.

Trudno mi było utrzymać skupienie i być obecnym w tym, co robię w danej chwili. Ciągle analizowałem przeszłość albo szykowałem się na przyszłość.

Trudno mi było robić coś dla siebie - dla przyjemności, ekspresji, radości z tworzenia, a nie dla końcowego rezultatu.

Być może też stoisz nad sobą z niewidzialnym batem, nazywając to ambicją, produktywnością czy sumiennością, a w głowie słyszysz ciągle: „robisz za mało”.

kilka pytań

sprawdźmy, czy masz tak jak ja

• czy potrafisz robić coś „tylko dla siebie”, nie zastanawiając się w międzyczasie, czy to jest wystarczająco produktywne i czy przybliża Cię do jakiegoś celu?

robienie czegoś dla siebie długo było dla mnie stratą czasu

• też boisz się, że jeśli odłożysz bat i dasz sobie trochę wyrozumiałości, to po prostu przestaniesz dowozić wyniki i staniesz się leniwy?

długo sobie nie ufałem i czułem, że bez systemu i bata nad głową szybko zatracę się w lenistwie, nieróbstwie i bezproduktywności

• znasz to uczucie, gdy jeden gorszy dzień sprawia, że skreślasz całą swoją dyscyplinę i dochodzisz do wniosku, że „znowu Ci nie wyszło”?

“nigdy nie kończę tego, co zacząłem”, “znowu dałem dupy”, “coś jest ze mną nie tak” to mantry, które kształtowały moją rzeczywistość

też myślisz, że musisz na to zapracować?

Duża potrzeba kontroli rozwinęła się u mnie od dziecka.

I to nie kontroli zewnętrznego świata - z nim godziłem się łatwiej i nie narzekałem zbyt mocno, że jest inaczej niż bym chciał.

U mnie była to bardziej kontrola samego siebie, mojego wewnętrznego świata.

Kontrola moich zachowań, emocji, reakcji, poziomu produktywności, samopoczucia.

Wychowywałem się w niestabilnym środowisku.

Wykształciło we mnie przekonanie, że o mojej wartości świadczy to, ile robię, ile osiągam i jak jestem produktywny.

Nie potrafiłem słuchać sygnałów z mojego ciała i zastępowałem je niekończącym się radyjkiem w głowie. Wszystko analizowałem i wymagałem od siebie coraz więcej.

Potrzeby ciała i układu nerwowego miały niski priorytet.

Ciągle czułem się poniżej mojego potencjału.

Byłem przekonany, że mogę więcej, mocniej, lepiej.

Niezależnie ile czasu czasu poświęcałem “na ważne rzeczy”, ciągle czułem się niewystarczający.

Zewnętrzny sukces nie miał tu znaczenia - czułem, że jest dziełem przypadku, że na niego tak naprawdę nie zasługuję i że zaraz zniknie. Klasyczny imposter syndrome.

Miałem coraz więcej wymagań względem siebie i powodów, dla których powinienem się krytykować.

Czułem, że coś jest ze mną fundamentalnie nie tak.

Czułem, że muszę być zdyscyplinowany i robić co postanowiłem, niezależnie od sygnałów z ciała i tego, jak dużą (albo jak małą) sprawia mi to przyjemność.

Czułem, że coraz więcej rzeczy przychodzi mi z trudnością.

Nie myślałem o radości z robienia czegoś. Wszystko było obowiązkiem.

Zastąpiłem czucie i intuicję myśleniem, a spokój – nieustanną analizą własnych braków, która wysysała ze mnie energię.

jak zajawki zamieniają się w projekty do zrobienia?

Mam dużą ciekawość świata, więc od dziecka lubiłem robić dużo.

Nie zdążyłem się nauczyć zabawy. Poszedłem do 1. klasy mając nieskończone 5 lat, pomijając zerówkę, przedszkole i czas zawierania znajomości i zabawy.

Zabawę zastąpiły powinności, obowiązki, praca.

Do dzisiaj gdy coś staje się dla mnie interesujące - nowe hobby, nowy projekt, nowy biznes do przetestowania, idę w to mocno.

Początkowa faza jest zawsze ekscytująca, bo daję ujście mojej kreatywnej energii i pozwalałem sobie na eksplorację bez planu.

Gdy jednak tylko poczuję, że to coś wychodzi mi całkiem dobrze, mój mózg odpala autopilot i zaczyna zamieniać to w projekt do zrealizowania.

Dokładnie tak, jak nauczyłem się to robić w dzieciństwie.

Bardzo szybko uprzykrzam więc sobie robienie czegokolwiek i zaczynam planowanie.

Jak często się tym zajmować.

Ile czasu na to poświęcać.

Jakie cele osiągnąć.

Dokąd dotrzeć.

Jak robić to najlepiej, najwydajniej, najszybciej.

Jak być w tym najlepszym. Bo wtedy dostanę uwagę innych.

Wtedy znajdę w końcu swoją wartość poza sobą.

jak presja kontroli niszczy wszystko?

Eksploracja nowych pomysłów na biznesy stała się obowiązkiem, który zaczałem wpisywać w kalendarz.

Przestałem więc eksplorować.

Granie jako DJ stało się projektem bycia “świetnym DJem” i powodem do wyrzutów sumienia, że nie zajmuje się tym wystarczającą często.

Przestałem więc grać.

Rozwój biznesu wokół bloga podróżniczego stał się moją zmorą, bo ciekawość zamieniłem na listę kolejnych obowiązków.

Przestałem więc rozwijać bloga.

Jazda na rowerze MTB, która miała mi pomóc odpocząć w naturze, przerodziła się w obowiązek trenowania, regularnego jeżdżenia i budowania formy.

Przestałem więc jeździć.

Ogródek też stał się wyrzutem sumienia, bo robiłem tam za mało.

Przestałem tam chodzić.

Chciałem kontrolować, wymuszając na sobie toksyczną dyscyplinę.

Gdy tylko wypadałem z narzuconej sobie rutyny (nic dziwnego, bo wychodziła z przymusu, a nie ciekawości), stwierdzałem, że do niczego się nie nadaję.

Że nie potrafię utrzymać żadnej dyscypliny.

Że jak zwykle nie kończę projektów, które zacząłem.

bądź w procesie, nie w końcowym efekcie

Wszystko było projektem z zamierzonym, końcowym efektem, a nie procesem, który daje radość z samego bycia w jego środku.

Zamiast tworzyć dla siebie przestrzeń do eksploracji, nastawiłem się na końcowy wynik.

Podwyższałem poprzeczkę za każdym razem, gdy docierałem do ważnego punktu.

Nie zauważyłem, że pomyliłem dyscyplinę z kontrolą.

A te dwa pojęcia różnią się zasadniczo.

kontrola - oblicze prawdziwe

Kontrola nie daje elastyczności, nie daje pola manewru.

Kontrola jest zerojedynkowa - albo zrobiłem coś zgodnie z postanowieniem i jestem OK, albo nie zrobiłem i jestem do niczego.

Kontrola to robienie codziennie wszystkiego, co zaplanowałem - niezależnie od energii, czasu, przestrzeni.

A gdy cała lista zadań nie jest odhaczona - potrzeba kontroli wlewa do mojej głowy wyrzuty sumienia i poczucie, że jestem do niczego.

Wychodząc z kontroli wydawało mi się, że muszę codziennie robić wszystko.

Niezależnie od mojego stanu.

Niezależnie od wahań.

Niezależnie od oporu i masy zewnętrznych czynników, na które nie mam wpływu.

Każde przerwanie rutyny było znakiem, że coś jest ze mną nie tak.

Dbałem tylko o wynik, a nie o bycie maksymalnie obecnym w tym co robię i czemu płacę moją uwagę (termin paying attention jest tu idealny).

Nie miałem przestrzeni na spojrzenie na siebie wyrozumiałym okiem.

Wyciągałem szybko i pochopnie wnioski na swój temat - i robiłem to nie z dystansu, tylko będąc w stanie napięcia i czując do siebie masę złości.

Nic dziwnego, że te wnioski nie były zbyt pozytywne.

Zakładałem, że raz przyjęta rutyna musi być wymagająca i przede wszystkim stała - a jeśli wykruszam się z niej to problemem nie jest rutyna.

Problemem byłem ja.

Coś się jednak zmieniło.

dyscyplina - oblicze prawdziwe

Nigdy nie byłem zdyscyplinowany.

Byłem uwięziony w kajdankach kontroli, która udawała zdrową dyscyplinę.

Dyscyplina to umiejętność powrotu do postanowienia bez samobiczowania się, że wszystko nie idzie zgodnie z planem.

Dyscyplina to podejście, w którym nie definiuje mnie chwilowy stan, w którym czasami będę czuł podekscytowanie, a czasami opór, niechęć, wahania i zmęczenie.

Dyscyplina to patrzenie na wszystko w dłuższej perspektywie.

Dyscyplina to trzymanie się słowa danego samemu sobie.

Dyscyplina to zrozumienie, że czasami przepadnę w stanie flow i nie będę wiedział, jak minął mi czas.

Dyscyplina to zrozumienie, że czasami zrobię mniej niż się spodziewałem.

Dyscyplina to zrozumienie, że czasami będę miał problem z wyduszeniem z siebie czegokolwiek.

Zamiast analizować jak poszedł dany dzień - zacząłem myśleć w perspektywie tygodnia, miesiąca, kwartału. Nie skupiam się na lokalnych górkach i dołkach, tylko na generalnym trendzie - trendzie do przodu, do wzrostu i ekspansji.

Dyscyplina to wracanie do swojego rytmu bez dramatyzowania - nawet jeśli ostatni czas nie był najbardziej produktywny.

Dyscyplina to dbanie o dobrą relację z procesem, w który się angażujemy, a nie myślenie tylko o wyniku.

Wynik to domena kontroli - a radość z procesu to kwintesencja dyscypliny.

Dyscyplina to też szczerość względem siebie.

Zamiast generalizowania “znowu dałem dupy”, “nie nadaję się do tego”, nazywam konkretne powody “zacząłem za późno”, “za dużo energii poszło w rozproszenia”, “nie wyspałem się zbyt dobrze”, “nie wyznaczyłem sobie pory na pracę”.

W zdrowej dyscyplinie celem jest kierowanie uwagi w miejsca, które są dla nas ważne.

W chorej kontroli celem jest zrobienie świetnej roboty, flow na zawołanie i zadowolenie z efektu pracy.

Kontrola próbuje mieć wpływ na czynniki, na które nie mamy wpływu.

Dyscyplina skupia się na tym, co w naszych rękach - pojawienie się o wyznaczonej godzinie przy biurku, pójście danego dnia na trening.

Dyscyplina to przestrzeń dla ważnych rzeczy, aby mogły dziać się regularnie.

W dyscyplinie jest wiele wolności. W kontroli nie ma jej w ogóle.

rachunek mojego sumienia

Już czuję, dlaczego tak trudno było mi być zdyscyplinowanym.

Próbowałem osiągnąć to w sposób, który ma niewiele wspólnego z dyscypliną i wychodzi z ogromnej potrzeby kontroli samego siebie.

To w połączeniu z miłością do wolności musi dać tylko jeden rezultat - niezadowolenie, wypalenie, brak radości z życia i poczucia sensu.

Jak dbam teraz o dyscyplinę?

Przede wszystkim wiem, co jest dla mnie ważne.

Wiem, że potrzebuję przestrzeni do ekspresji, do wyrażenia siebie - a nie tylko pracy nad projektami i ogarniania firmowych spraw.

Rezerwuję sobie w tygodniu kilka bloków czasu na tworzenie.

Nie narzucam sobie, co mam wtedy robić i jakiego rezultatu oczekuję.

Umawiam się ze sobą, że przez określony czas kieruję uwagę w konkretną stronę.

I nie - nie brakuje nam czasu, skoro tak łatwo tracimy go na pierdoły.

Brakuje nam jasności i prostej struktury, która zrzuci z nas codzienne decydowanie “czy to dobry dzień na stworzenie czegoś”.

Kontrola mówi - “dzisiaj musisz zrobić dokładnie to co zaplanowałeś i wtedy możesz się uznać za wartościowego”.

Dyscyplina mówi - “zdecydowałeś się na poświęcenie czemuś uwagi, więc masz dzisiaj zgodnie z planem przestrzeń do pracy nad tym, niezależnie od tego, jaki będzie końcowy rezultat”.

metaobserwacje

Spróbowałem wcielić w życie to, o czym piszę już przy okazji pisania tego tekstu. Dałem sobie przestrzeń do otwarcia notatki i zapisałem kilka zdań.

Okazało się, że pisze się dobrze - napisałem więc tekst do końca. Jak widać dzisiaj mam dzień, w którym napisałem cały esej.

Jeśli jutro energii starczy tylko na przeglądanie notatek i luźne uwagi - to też ok.

Chodzi w końcu o dawanie sobie przestrzeni i traktowanie ją jako świętej, a nie stania nad sobą z batem.

Dajmy sobie przestrzeń i zdrową dyscyplinę, a nie bata nad głową i toksyczną kontrolę.

Po 32 latach walenia w siebie batem poczułem, że już chyba wystarczy.

Dając sobie więcej miłości raczej sobie nie zaszkodzimy.

W tym odcinku mówię o byciu „w kropce”, które dopadło mnie mając 32 lata.

To była chwila, w której zacząłem kwestionować dotychczasową ścieżkę i zastanawiać się, czy naprawdę żyję życiem, które jest moje i którego chcę w głębi serca.

Opowiadam o tym, jak niszcząca była dla mnie presja produktywności, jak rozpoznałem u siebie overthinking i wypalenie zawodowe oraz jak zamieniałem własne życie w projekt do realizacji i optymalizacji.

Dzielę się moją historią: od szybkiej kariery w korporacji, przez odejście z etatu i zbudowanie własnego biznesu, który z zewnątrz wyglądał jak spełnienie marzeń — aż do momentu, w którym zrozumiałem, że nawet sukces i dobre pieniądze nie gwarantowały mi poczucia sensu i autentyczności.

Mówię o tym, jak szukałem własnej drogi, o wolności, o tym, jak zmieniłem mindset i skąd wziąłem odwagę, żeby przestać żyć według gotowego scenariusza.

Opowiadam, jak małymi krokami odzyskuję kontakt z tym, co naprawdę jest moje i jak wprowadzam slow life do mojej codzienności.

W tym podcaście opowiadam o:

• poczuciu zagubienia i byciu „w kropce”

• presji produktywności i wypaleniu

• dążeniu do wolności finansowej

• zmaganiach z overthinkingiem i życiem w głowie / w myślach

• życiu według oczekiwań innych ludzi

• sukcesie, który nie dawał mi spełnienia

• mojej drodze do autentyczności i rozwoju

• budowaniu wg zasady "lifestyle as a business"

• wyborze wolniejszego życia bliżej natury

• wychodzeniu z autopilota

• mojej transformacji i zmianie mindsetu.

Wszyscy mierzymy się z podobnymi wyzwaniami i nigdy nie jesteśmy w tym sami.

Chcę, żeby moja energia wyszła poza prywatne notatki. Mam nadzieję, że zrobisz z niej użytek.

Dojrzewałem do publikacji newslettera i podcastu długimi miesiącami. Chciałem się dzielić swoimi doświadczeniami, ale hamował mnie lęk, że nikomu się nie przydadzą.

Doszedłem jednak nie wniosku, że życie to działanie, a nie planowanie działania.

To mój pierwszy esej. Dzień dobry!

Bartek, chcę więcej maili od Ciebie

Przydarza Ci się coś z tej listy?

Wymaganie uwagi innych.

Nadmierne tłumaczenie się.

Czekanie na pochwały.

Szukanie akceptacji tego co robię.

Oskarżanie innych o mój nastrój.

Rozważanie wielu scenariuszy.

Trudność w podejmowaniu decyzji.

Uzależnianie własnego samopoczucia od samopoczucia innych.

Co odpowiedziałbyś na te pytania?

• ile razy poczułeś ulgę dopiero wtedy, gdy ktoś zauważył Twoją pracę?

• też boisz się, że jeśli przestaniesz się biczować, to staniesz się po prostu leniwy?

• też masz wrażenie, że niezależnie od tego, ile zrobisz, w Twojej głowie i tak słyszysz: “to wciąż za mało”?

Szukałem swojej wartości wszędzie, tylko nie w sobie

Te wszystkie sygnały to dowód, że ciągle szukam poczucia własnej wartości poza mną.

Poczułem, że nie czuję do siebie bezwarunkowej miłości.

Że nie jestem dla siebie wyrozumiały.

Że wymagam od siebie wiele - tak, jakby stał nade mną ciągle arbiter, który ocenia jakość każdej chwili mojego dnia.

Ile zrobiłem, jak byłem produktywny i jak przesunąłem się po arbitralnej skali “bycia lepszym człowiekiem”.

I że oceniam własną wartość na podstawie zewnętrznych sygnałów - uwagi, pochwał, zadawania mi pytań o to, co robię.

Sam nie wierzyłem, że to, co sobą reprezentuję, jest wartością samą w sobie i że nie muszę sobie niczego udowadniać.

Myślałem, że tak po prostu jest. Że wartość człowieka zależy od tego, jakie wyniki dowozi. A gdy ich nie dowozi - że jest niewiele warty.

Dlaczego potrzebowałem być zauważony

Nikt nie powiedział mi w dzieciństwie, że mogę dać sobie bezwarunkową miłość z tego tylko powodu, że istnieję.

Że nie potrzebuję nic więcej, żeby być z siebie dumny, być dla siebie wyrozumiały i dawać sobie bezwarunkową miłość.

Najpierw nauczyłem się uzależniać swoją wartość od dobrych ocen, które przynosiłem ze szkoły.

Później - od tego, jak dobrze radzę sobie w pracy, jak dużo pieniędzy oszczędzam i jak często jestem w stanie podróżować.

Uwolnić miała mnie własna firma, ale to też było powierzchowne, bo nadal zdawałem sobie sprawy z głębokich mechanizmów, które sterowały moim podejściem do samego siebie.

Firma dawała mi coraz więcej pieniędzy i coraz mniej wolności we własnej głowie. Im większa była zewnętrzna wolność, tym mniej wolności dawałem samemu sobie.

Moja wartość nadal zależała wyłącznie od tego, jak dobre były zewnętrzne wyniki - przychody, odhaczone zadania, pochwały, uwaga innych.

I ciągle było mi tego mało, bo próbowałem zasypać brak miłości do samego siebie atencją innych osób, co było od zawsze skazane na porażkę.

Gdy źródełko gasło, ja też gasłem.

I nadal nie umiem sobie z tym do końca poradzić.

Mechanizmy nieświadomie rządzą naszym życiem

Nadal w gorszych chwilach czuję, że moje wewnętrzne dziecko czeka na więcej uwagi, którą dostawało, gdy przynosiło dobre oceny.

A wiadomo - im więcej dobrych ocen, tym wszyscy się do tego przyzwyczajają, a ja częściej odpowiadam “czemu czwórka, a nie piątka?”.

Wydostawanie się z tak wcześnie zaszczepionych mechanizmów nadawania sobie własnej wartości jest trudne.

Od dłuższego czasu widzę te mechanizmy i pisząc o nich czuję, że “to już”, że “już w końcu widzę je w całości i nie dam się im złapać”.

Po potem łapię się na nich znowu, zdając sobie sprawę, że ich macki sięgają głębiej i głębiej. Że ta cebula ma kolejne i kolejne warstwy.

Jak daję sobie więcej miłości, uwagi i wyrozumiałości

Widzę, że ten proces to spirala.

Zataczam kolejne koła i mam wrażenie, że wracam do tych samych miejsc, ale za każdym razem mechanizmy mają nade mną mniejszą kontrolę.

Paliwem do przemiany jest miłość do samego siebie i wyrozumiałość - nawet, gdy nie spełniam żadnych wymagań, które zapisały się w mojej głowie lata temu.

I to szczególnie w takich chwilach ważne jest, żebym dostrzegał wartość siebie płynącą z ciała, a nie z głowy.

Wartość, która istnieje zawsze, nawet gdy nie robię nic konstruktywnego, gdy nie realizuję zadań, gdy nie rozwijam się i gdy czuję, że życie przecieka mi przez palce.

Ciągle jeszcze myślę, że jeśli odpuszczę to biczowanie się, to przestanę dowozić wyniki.

Ale lęk to paliwo, które się szybko kończy, a wyrozumiałość to energia na lata.

Wewnętrzne dziecko jest we mnie zawsze

Wtedy szczególnie potrzebuję wracać do wewnętrznego dziecka.

Dawać mu uwagę, o którą ciągle prosi.

Chwalić samego siebie i doceniać wszystko, co robię, niezależnie do wyniku.

Dostrzegać momenty, w których jest mi ciężko i dawać sobie wtedy zrozumienie.

Współczuć sobie w momentach, gdy nie czuję się dobrze, gdy jestem przytłoczony, zmęczony i zły.

Nie uzależniać zadowolenia z siebie od tego, ile zrobiłem, ale od tego, jak bardzo pozwoliłem sobie bawić się procesem i jak bardzo byłem w nim obecny.

Pozwalać sobie na eksplorację bez planu, stretegii, oczekiwanych wyników.

Być ciekawym dla samej ciekawości, bez kwestionowania swojej intuicji i zastanawiania się, czy to co robię jest “przydatne dla mojego rozwoju”.

Podchodzę do życia zbyt poważnie, bo tego nauczyłem się w dzieciństwie.

Szybko musiałem zachowywać się jak dorosły, chociaż wcześniej nie dostałem czasu i przestrzeni na zachowywanie się jako dziecko. A przecież byłem wtedy dzieckiem.

Nic dziwnego, że moja wartość stała się zależna od warunkowej akceptacji i uwagi dawanej mi przez mamę. Nie znałem jej innego źródła i nie dowiedziałem się wtedy, gdy było mi to najbardziej potrzebne, że źrodłem mojej wartości jestem ja sam.

Próbuję flirtować z życiem

Życie nie jest wyścigiem o to, gdy osiągnie więcej. Na łożu śmierci nie będę chciał spojrzeć na swój współczynnik produktywności i powiedzieć, że chciałbym zrobić jeszcze więcej zadań.

Chcę spojrzeć w lustro i powiedzieć sobie, że dobrze bawiłem się w życiu.

Że czułem się wygodnie w swojej skórze niezależnie od tego, jak wiele robiłem, jak dużo uwagi dawali mi inni ludzie i jak mocno trzymałem się swojego planu.

Chcę flirtować z życiem, nie bać się podejmowania trudnych decyzji i przestać żyć w głowie, będąc więźniem własnych myśli.

Chcę czuć, zamiast ciągle myśleć.

Chcę przekonać się jak będzie, zamiast się nad tym zastanawiać.

Chcę zaufać sytuacji, zamiast probować ją kontrolować.

Chcę uwierzyć, że zasługuję na miłość innych, najpierw dając ją sam sobie.

I wiem, że to proces, który nie zakończy się z dnia na dzień, bo dawna wersja mnie, pełna wrogości do samego siebie i ciągłego oceniania, była ze mną od kiedy pamiętam.

Chcę jednak coraz częściej stawać obok tych mechanizmów, dostrzegać je i dawać sobie uwagę samemu, karmiąc nią rodzącą się nową wersję mnie - pełną miłości, zaufania i szacunku do samego siebie.

To trudne, ale biorę za to pełną odpowiedzialność.

PS. Możesz umówić się na konsultacje 1:1 ze mną. Dzielę się swoim doświadczeniem i pomagam w transformacji. Skoro doczytałeś do tego miejsca, prawdopodobnie idziemy podobną drogą i mamy zbliżone wartości.